कीस्सा त्या दिवसांतला आहे की आम्हा सर्व मित्रांना engineering नंतर पुण्यात नोकरी मिळाली व आम्ही सर्व जण पुण्यात भाड्याने घर घेऊन राहायला लागलो... नविन नोकरी, घरा पासून दुर, सगळे मित्र .. मग काय, काही विचारायलाच नको...मस्त मजा चालु होती... अगदी छान bachelor's life जगत होतो आम्ही सगळे...सहाजीकच प्रत्येक जण हा खुद की मर्जी का मालीक... त्यामुळे घरामध्ये हवं तस रहाणे, हव्या तेथे गोष्टी टाकणे, हवा तसा पसारा करणे यात काही नविन नव्हते... अचानक कोणाच्यातरी बावळट डोक्यात घर स्वछ ठेवण्याची कल्पना आली... "घर" हे "घर" वाटले पाहीजे असे आमच्या घार ( घारपुरे ) चे म्हणणे होते... अचानक घरात कपाटे आली...मग पडदे आले...झाडु व्यवस्थित मारल्या जायला लागला... आणि घार च्या डोक्यात एक प्रश्ण आला ...
" आपण इथे घर म्हणुन राहातो... सर्व गोष्टी घरच्या सारख्या करतो...तर मग आपल्या bathroom मध्ये प्रत्येकाचा वेगळा साबण कशाला ??? "
सगळे जण हैराण झालो...घार काही केल्या ऐकत नव्हता... अथक परीश्रम करुन सर्वांनी मिळुन त्याचे म्हणणे हाणुन पाडले..
शांत आवाजात घार म्हणाला " आता मला कळलं की आपल्या घराला घरपण का येत नाही " :) :) :)
-------------------------------------------------------------------------------------------------
दिवस तेव्हाचे होते जेव्हा mobile हा प्रकार बर्या पैकी नविन होता... incoming call साठी पण पैसे पडायचे...मी honeywell मध्ये होतो त्या वेळेस... अचानक आमच्या आई च्या डोक्यात कुठुन तरी आले की मला mobile पाहीजे... आई ला विचारले की, " अगं कशाला ? तु घरीच असतेस ... landline आहेच...उगाच सांभाळण्याची कटकट होइल..".... पण नाही....
मी आई ला mobile दिला...
त्या नंतर १-२ दिवसां नंतर , दुपारची वेळ होती...मी एका meeting मध्ये होतो... मला एक खुप महत्वाचे presentation द्यायचे होते... आमच्या BU चे head पण meeting मध्ये होते... मी presentation देण्या साठी उभा राहणार तेव्हद्यात माझा mobile vibrate झाला...
" Aai calling... " आणि लगेच call बंद झाला...
आई ने आत्त्ता का call केला ?... काय झालं ??....phone का बंद केला ???
मी पटकन "excuse me" म्हणुन बाहेर आलो आणि desk पर्यंत न जाता लगेच mobile वरुन आई ला call केला... आई ने phone ऊचलला...
" ये ये ये .... तुला काय वाटल ? तुला एकट्यालाच मित्रां बरोबर missed call-missed call खेळता येते ?? मी तुझा call उचलला... "
आता काय बोलणार ?? :) :) :)
-------------------------------------------------------------------------------------------------
माझ्या आई चे एक मामा आहेत... रमेश मामा... आई चे मामा असले तरीही आम्ही सगळे पण त्यांना प्रेमाने रमेश मामाच म्हणतो...
या गोष्टीला पण आता खुप वर्ष झाली... रमेश मामा एकदा hair dye विकत घ्यायला दुकानात शिरले...
रमेश मामा , " hair dye पाहीजे "
दुकानदार , " कोणत्या brand चा पाहीजे ? "
रमेश मामा , " Godrej चा द्या "
दुकानदाराने एक box समोर ठेवला..
रमेश मामा , " हा केव्हद्याला ? "
दुकनदार , " ७५ रुपये"
रमेश मामा , " बाप रे..... म्हणजे गड आला पण सिंव्ह गेला ना ... "
दुकानदार बुचकळ्यात पडला , " म्हणजे ??.... मी समजलो नाही साहेब .. "
रमेश मामा , " अहो.. केस तर काळे झाले...पण डोळे पांढरे झाले ना ... "
:) :) :)
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Monday, June 30, 2008
Monday, June 2, 2008
What a day !!!!
काही काही गोष्टी आपल्याला कधी आणि का आठवतात हे सांगता येत नाही...आज जवळ-जवळ ४ वर्ष झाली या गोष्टीला, पण सगळ आजुन नजरे समोर तसच आहे...
मला आजुन नोकरी मिळाली नव्हती...पण खुप प्रयत्नां नंतर Honeywell मधुन interview चा call आला होता...interview सोमवारी होता आणि मधे ३-४ दिवस होते म्हणुन मी मित्रांच्या बरोबर घरी औरंगाबादला गेलो होतो...माझे मित्र आधिच पुण्यात नोकरी करत होते आणि मी त्यांच्याच बरोबर भाड्याने घर घेउन पुण्यात राहात होतो...हे माझे मित्र weekend साठी घरी आले की मग रविवारी रात्री १२ च्या बसने पुण्याला परत जायचे...या वेळेस पण तसच ठरवल होता...या बसला गर्दी असते म्हणुन नेहमी प्रमाणे reservation पण केले होते... मी, अमित आणि स्वप्निल...२६, २७, २८..." काय यार...इतक्या मागे... " असं नाक मुरडतच आम्ही booking केले होते...
reservation केलेले असल्यावर १२ च्या गाडीला १२ ला २ मिन कमी असताना तीथे जाउन बसलेल्या माणसाला उठवण्यात मजा येते ना... ( आम्ही खरच hopeless होतो )..बस मध्ये पाय ठेउन पाहीले तर २६, २७, २८ सोडुन पुर्ण बस भरलेली होती...बसच्या खाली पण खुप जास्त गर्दी होती..." पोपट झाला यार" असे म्हणत आमच्या जागेवर गेलो...तेथे त्या जागेवर एक bag ठेवली होती जी आम्ही उचालुन खाली थेवली आणि जागेवर बसलो...
२-३ मिन नंतर एक मणुस चढला व त्याने पाहीले की आपली जागा गेली...त्याला राग आला.. " reservation केले तर मग वेळेवर येता येत नाही का... स्वतःला समजता काय...माझी bag कोणी फेकली "...असे त्याने सुरु केले....आम्ही त्याला समजाऊन सांगण्याचा प्रयत्ना केला की bag फेकली नाही तर ठेवली आहे...तर मग त्याने सगळ्यां समोर आई-बहीणी वरुन शिव्या द्यायला सुरुवात केली... ते इतका घाण वाटत होत म्हणून मी त्याच्याकडे एक तुछ्ह कटाक्ष टाकला आणि खिडकीतुन बाहेर बघायला लागलो... " काय रे ढापण्या.. काय बघतोस ? " असा आवाज कानावर पडला म्हणुन तीकडे बघायला गेलो तर तीतक्यात त्या मणसाचा हात माझ्या चेहरयाच्या इतक्या जवळुन फीरला आणि केवळ माझ्या चष्म्याला त्याचे बोट लागुन चष्मा खाली पडला. मला कळलेच नाही काय झाले ते. मी चष्मा उचलला, डोळ्यावर चढवला..आणि दुसरया क्षणाला माझ्या हाताची पाच बोटे त्या माणसाच्या डाव्या गालावर उमटली होती.. कसे घडले , काय घडले माहीत नाही.. पण तो feel आजुन पण माझ्या हातांवर मला जाणवतो...तो माणुस चीडला पण तो काही बोलणार तीतक्यात लोक मध्ये पडले आणि त्याला बस मधुन खाली उतरवले...
पहाटे पुण्यात पोहोचलो...एक पण auto वाला meter प्रमाणे कोथरुड ला यायला तयार नाही.. दिडपट तर सोडा पण ८० रु. च्या खाली कोणी बोलायला पण तयार नाही..काय करणार..अडला हरी गाढवाचे पाय धरी...
सकाळी ९ वाजता निघताना अमोल चा shirt घातला कारण तो मझ्यावर छान दिसत होता...honeywell मध्ये पोहोचलो आणि पाहीले तर शर्ट ला लावलेल्या पेन मधुन शाई निघुन सगळा खिसा निळा झाला होता..
तसाच आत गेलो...receiption च्या तिथे बसलो...honeywell ची चमक-धमक बघत होतो मी...थोड्या वेळाने एक ताई आल्या आणि मला एका desk वर बसायला सांगितले...मग एक paper हातात दिला आणि म्हणे की हा apptitude चा paper सोडव...कधी नव्हे ते chance मिळाला होता...धपाधप १० च्या १० प्रश्ना सोडवुन टाकले...मस्त वाटत होतं एकदम...लगेच मी स्वतःला एका cubical मध्ये काम करण्याची स्वप्ने पण बघायला लागलो...
तेव्ह्ड्यात " This is the technical test paper" अस म्हणत त्या ताई ने स्वप्नं मोडले...written tech test paper ???....हे तर मला माहीतच नव्हते...माझी दांडी तीथेच गुल झाली...Engineering ची ४ वर्षे काय गोट्या खेळल्या का असा प्रश्न पडला कारण १ पण उत्तर येत नव्हते... मग लक्षात आले की paper हा instrumentation engineering चा आहे... त्या ताई ना बोलावुन सांगितले की मी instru नसुन electronics & tele-comm engineer आहे...
" तु instru engineer नाहीस ? " ताई
" नाही" मी म्हणलो
" मग इथे काय करत आहेस ? " ताई
" तुम्हीच बोलावले ".. मी
ती तीच्या साहेबांशी खुसुर-फ़ुसुर करुन आली आणि म्हणाली की तुला चुकुन interview चा call दिला...
माझ्या background मध्ये लगेच ’ दिल के अरमान आसुंओ में बेह गये " असं गाणं सुरु झालं... लगेच स्वप्नातला मी bag pack करुन company बाहेर निघतोय असे दिसायला लगले...
तेव्हड्यात त्या ताई ने मला आजुन एक कागद आणुन दिला आणि म्हणे " never mind... हा electronics चा paper आहे...हा सोडव " ...मी बिचारा...paper पहीला...येत तर काहीच नव्हते... मार-मार तुक्के मारले... शेवटी ५० पैकी ८ मिळाले...म्हंटल बोंबला....
त्या ताई ने सांगितले की आता आपण निघा...काही आसेल तर आम्ही कळवतो...किती प्रेमाने नकार होता ना तो ??? मझा "हनिऊ" झाला होता... हनिऊ म्हणजे हताश, निराश, ऊदास...
६ वजता gate च्या बाहेर आलो आणि माझी bike मला सापडेना...खुप शोधुन पण काही उपयोग झाला नाही...१० मिन नंतर लक्षात आले की bike चोरीला गेली आहे....हात पायच गळाले...तसाच आत गेलो...त्या ताई च्या साहेबाना सांगितले...ते मझ्या बरोबर बाहेर आले... " असेल रे इथेच कुथेतरी" असे ते म्हणत होते....
५ मिन इकडे-तीकडे पाहीले आणि कोपरया कडे हात दाखवुन ते म्हणाले " ते बघ "...मी इकदम आशेने तीकदे पाहीले..." त्या तीथे रीक्षा मीळेल "....मला काही कळालेच नाही....च्यायला...ते काका पक्के पुणेरी असले पाहीजेत....
मी रीक्षा करुन police station गाठल ... ते लोक FIR घ्यायला तयार नाही... २ दिवसाने बघु गाडी नाही मिळली तर असे म्हणुन ते पानाच्या टपरी कडे पसार पण झाले...मी आपला हडपसर च्या bus stop वर येऊन उभा राहीलो...
कोथरुड ला पोहोंचे पर्यंत दिड तास मी फ़क्त एकच विचार करत होतो की " बस्स झालं...आता call centre join करायचे... ५ महीन्यात ५० हजार कमवायचे ... नविन गाडी घ्यायची मगच औरंगाबाद ला जायचे....
इतका वाईट दिवस गेला तरीही भुक तर लागतेच...डब्बा यायचा आमच्या कडे...अमोल ने डब्बा उघडला आणि म्हणाला.... " व्वा....... पुरण पोळी..."
मला हसावे का रडावे तेच कळत नव्हते.... !!!!
मला आजुन नोकरी मिळाली नव्हती...पण खुप प्रयत्नां नंतर Honeywell मधुन interview चा call आला होता...interview सोमवारी होता आणि मधे ३-४ दिवस होते म्हणुन मी मित्रांच्या बरोबर घरी औरंगाबादला गेलो होतो...माझे मित्र आधिच पुण्यात नोकरी करत होते आणि मी त्यांच्याच बरोबर भाड्याने घर घेउन पुण्यात राहात होतो...हे माझे मित्र weekend साठी घरी आले की मग रविवारी रात्री १२ च्या बसने पुण्याला परत जायचे...या वेळेस पण तसच ठरवल होता...या बसला गर्दी असते म्हणुन नेहमी प्रमाणे reservation पण केले होते... मी, अमित आणि स्वप्निल...२६, २७, २८..." काय यार...इतक्या मागे... " असं नाक मुरडतच आम्ही booking केले होते...
reservation केलेले असल्यावर १२ च्या गाडीला १२ ला २ मिन कमी असताना तीथे जाउन बसलेल्या माणसाला उठवण्यात मजा येते ना... ( आम्ही खरच hopeless होतो )..बस मध्ये पाय ठेउन पाहीले तर २६, २७, २८ सोडुन पुर्ण बस भरलेली होती...बसच्या खाली पण खुप जास्त गर्दी होती..." पोपट झाला यार" असे म्हणत आमच्या जागेवर गेलो...तेथे त्या जागेवर एक bag ठेवली होती जी आम्ही उचालुन खाली थेवली आणि जागेवर बसलो...
२-३ मिन नंतर एक मणुस चढला व त्याने पाहीले की आपली जागा गेली...त्याला राग आला.. " reservation केले तर मग वेळेवर येता येत नाही का... स्वतःला समजता काय...माझी bag कोणी फेकली "...असे त्याने सुरु केले....आम्ही त्याला समजाऊन सांगण्याचा प्रयत्ना केला की bag फेकली नाही तर ठेवली आहे...तर मग त्याने सगळ्यां समोर आई-बहीणी वरुन शिव्या द्यायला सुरुवात केली... ते इतका घाण वाटत होत म्हणून मी त्याच्याकडे एक तुछ्ह कटाक्ष टाकला आणि खिडकीतुन बाहेर बघायला लागलो... " काय रे ढापण्या.. काय बघतोस ? " असा आवाज कानावर पडला म्हणुन तीकडे बघायला गेलो तर तीतक्यात त्या मणसाचा हात माझ्या चेहरयाच्या इतक्या जवळुन फीरला आणि केवळ माझ्या चष्म्याला त्याचे बोट लागुन चष्मा खाली पडला. मला कळलेच नाही काय झाले ते. मी चष्मा उचलला, डोळ्यावर चढवला..आणि दुसरया क्षणाला माझ्या हाताची पाच बोटे त्या माणसाच्या डाव्या गालावर उमटली होती.. कसे घडले , काय घडले माहीत नाही.. पण तो feel आजुन पण माझ्या हातांवर मला जाणवतो...तो माणुस चीडला पण तो काही बोलणार तीतक्यात लोक मध्ये पडले आणि त्याला बस मधुन खाली उतरवले...
पहाटे पुण्यात पोहोचलो...एक पण auto वाला meter प्रमाणे कोथरुड ला यायला तयार नाही.. दिडपट तर सोडा पण ८० रु. च्या खाली कोणी बोलायला पण तयार नाही..काय करणार..अडला हरी गाढवाचे पाय धरी...
सकाळी ९ वाजता निघताना अमोल चा shirt घातला कारण तो मझ्यावर छान दिसत होता...honeywell मध्ये पोहोचलो आणि पाहीले तर शर्ट ला लावलेल्या पेन मधुन शाई निघुन सगळा खिसा निळा झाला होता..
तसाच आत गेलो...receiption च्या तिथे बसलो...honeywell ची चमक-धमक बघत होतो मी...थोड्या वेळाने एक ताई आल्या आणि मला एका desk वर बसायला सांगितले...मग एक paper हातात दिला आणि म्हणे की हा apptitude चा paper सोडव...कधी नव्हे ते chance मिळाला होता...धपाधप १० च्या १० प्रश्ना सोडवुन टाकले...मस्त वाटत होतं एकदम...लगेच मी स्वतःला एका cubical मध्ये काम करण्याची स्वप्ने पण बघायला लागलो...
तेव्ह्ड्यात " This is the technical test paper" अस म्हणत त्या ताई ने स्वप्नं मोडले...written tech test paper ???....हे तर मला माहीतच नव्हते...माझी दांडी तीथेच गुल झाली...Engineering ची ४ वर्षे काय गोट्या खेळल्या का असा प्रश्न पडला कारण १ पण उत्तर येत नव्हते... मग लक्षात आले की paper हा instrumentation engineering चा आहे... त्या ताई ना बोलावुन सांगितले की मी instru नसुन electronics & tele-comm engineer आहे...
" तु instru engineer नाहीस ? " ताई
" नाही" मी म्हणलो
" मग इथे काय करत आहेस ? " ताई
" तुम्हीच बोलावले ".. मी
ती तीच्या साहेबांशी खुसुर-फ़ुसुर करुन आली आणि म्हणाली की तुला चुकुन interview चा call दिला...
माझ्या background मध्ये लगेच ’ दिल के अरमान आसुंओ में बेह गये " असं गाणं सुरु झालं... लगेच स्वप्नातला मी bag pack करुन company बाहेर निघतोय असे दिसायला लगले...
तेव्हड्यात त्या ताई ने मला आजुन एक कागद आणुन दिला आणि म्हणे " never mind... हा electronics चा paper आहे...हा सोडव " ...मी बिचारा...paper पहीला...येत तर काहीच नव्हते... मार-मार तुक्के मारले... शेवटी ५० पैकी ८ मिळाले...म्हंटल बोंबला....
त्या ताई ने सांगितले की आता आपण निघा...काही आसेल तर आम्ही कळवतो...किती प्रेमाने नकार होता ना तो ??? मझा "हनिऊ" झाला होता... हनिऊ म्हणजे हताश, निराश, ऊदास...
६ वजता gate च्या बाहेर आलो आणि माझी bike मला सापडेना...खुप शोधुन पण काही उपयोग झाला नाही...१० मिन नंतर लक्षात आले की bike चोरीला गेली आहे....हात पायच गळाले...तसाच आत गेलो...त्या ताई च्या साहेबाना सांगितले...ते मझ्या बरोबर बाहेर आले... " असेल रे इथेच कुथेतरी" असे ते म्हणत होते....
५ मिन इकडे-तीकडे पाहीले आणि कोपरया कडे हात दाखवुन ते म्हणाले " ते बघ "...मी इकदम आशेने तीकदे पाहीले..." त्या तीथे रीक्षा मीळेल "....मला काही कळालेच नाही....च्यायला...ते काका पक्के पुणेरी असले पाहीजेत....
मी रीक्षा करुन police station गाठल ... ते लोक FIR घ्यायला तयार नाही... २ दिवसाने बघु गाडी नाही मिळली तर असे म्हणुन ते पानाच्या टपरी कडे पसार पण झाले...मी आपला हडपसर च्या bus stop वर येऊन उभा राहीलो...
कोथरुड ला पोहोंचे पर्यंत दिड तास मी फ़क्त एकच विचार करत होतो की " बस्स झालं...आता call centre join करायचे... ५ महीन्यात ५० हजार कमवायचे ... नविन गाडी घ्यायची मगच औरंगाबाद ला जायचे....
इतका वाईट दिवस गेला तरीही भुक तर लागतेच...डब्बा यायचा आमच्या कडे...अमोल ने डब्बा उघडला आणि म्हणाला.... " व्वा....... पुरण पोळी..."
मला हसावे का रडावे तेच कळत नव्हते.... !!!!
Monday, April 7, 2008
जय Optimism ..!!!!
माणसाने नेहेमी optimistic असावे...आणि कोणीही काहीही म्हणले तरीही आपल्याला स्वतःला हवे ते करता आले म्हणजे झाले... अस वागण्याच मी ठरवून बघितल .. दुनियाच पालटते राव...
सोमवारी सकाळी मी दीर्घ मुदतीच्या तापातुन उठल्या सारखा दिसायाचो...किंवा मग बघणाऱ्याला वाटायचे की रात्रीची जरा जास्तच झाली आहे, उतरायला जरा वेळ लागेल... खरच सांगतो आमच्या औरंगाबाद च्या त्या बाजुच्या सुंदर पोरीच्या कुत्र्याला किंवा त्या कुत्र्याच्या मालकाला मी जीतका घाबरत नाही त्यापेक्षा जास्त मी सोमवार ला घाबरायचो...पण आता..छेछेछेछेछेछे...... आता..जय Optimism ..सोमवारी सकाळी मी म्हणतो की जो दिवस चालु आहे तो नाही count करायचा...झाला , एक दिवस कटला...फ़क्ता ४ दिवस राहीले...आणि मग weekend...yeeeeeeeeee.....friday तर काय, weekend mood असतो...तो पण नको count करायला...आजुन एक दिवस कटला...बस्स...तीनच दिवस राहीले...wow... एकदम मस्त वाटायला लागलं...जय Optimism ..
मिळणारा पगार कधी कोणाला पुरला आहे का ? bank मध्ये जमा कधी होतो, कधी संपतो कळत पण नाही...कधी-कधी डोकं खाजवुन अठवावं लागतं की खरच या महीन्यात मिळाला होता ना ? पण आता... Optimism आहे ना... महीन्याच्या २ तारखेला पण मी हसत-हसत म्हणतो " यार .. पैसे संपले तर संपले..just 28 more days to go ".. आणि मग लहान बाळ कसं आई ने भरवताना चिऊ-काऊ चा घास म्हणलं की पटापट खातं, तसं माझे २८, २७, २६ म्हणत दिवस पटापट संपतात..जय Optimism ..
या "Click" शब्दाची तर ऐशी की तैशी..कुठे-कुठे वापरल्या जातो हा शब्द ? फोटो काढताना ठीक आहे..पण मुलगा / मुलगी बघताना ??? परवा माझा मित्र नाराज होऊन बसला होता..का तर मुलगी त्याला म्हणाली की तो तीला "click" नाही झाला...आणि वर तीला हे पण माहीत नाही की "click" होणं म्हणजे exact काय...अशा वेळेस काढावं आपल शस्त्र ... जय Optimism .. तीला म्हणावं " लय भारी - तुझ्या घरी "... लगेच ’रंगीला’ मधला मुन्ना आठवायचा " Bus, Train और लडकी... इन तीनोके पीछे कभी नही भागनेका...एक जाती है, तो दुसरी आती है !!! "
एकंदरीत काय तर....जय Optimism ..!!!!
सोमवारी सकाळी मी दीर्घ मुदतीच्या तापातुन उठल्या सारखा दिसायाचो...किंवा मग बघणाऱ्याला वाटायचे की रात्रीची जरा जास्तच झाली आहे, उतरायला जरा वेळ लागेल... खरच सांगतो आमच्या औरंगाबाद च्या त्या बाजुच्या सुंदर पोरीच्या कुत्र्याला किंवा त्या कुत्र्याच्या मालकाला मी जीतका घाबरत नाही त्यापेक्षा जास्त मी सोमवार ला घाबरायचो...पण आता..छेछेछेछेछेछे...... आता..जय Optimism ..सोमवारी सकाळी मी म्हणतो की जो दिवस चालु आहे तो नाही count करायचा...झाला , एक दिवस कटला...फ़क्ता ४ दिवस राहीले...आणि मग weekend...yeeeeeeeeee.....friday तर काय, weekend mood असतो...तो पण नको count करायला...आजुन एक दिवस कटला...बस्स...तीनच दिवस राहीले...wow... एकदम मस्त वाटायला लागलं...जय Optimism ..
मिळणारा पगार कधी कोणाला पुरला आहे का ? bank मध्ये जमा कधी होतो, कधी संपतो कळत पण नाही...कधी-कधी डोकं खाजवुन अठवावं लागतं की खरच या महीन्यात मिळाला होता ना ? पण आता... Optimism आहे ना... महीन्याच्या २ तारखेला पण मी हसत-हसत म्हणतो " यार .. पैसे संपले तर संपले..just 28 more days to go ".. आणि मग लहान बाळ कसं आई ने भरवताना चिऊ-काऊ चा घास म्हणलं की पटापट खातं, तसं माझे २८, २७, २६ म्हणत दिवस पटापट संपतात..जय Optimism ..
या "Click" शब्दाची तर ऐशी की तैशी..कुठे-कुठे वापरल्या जातो हा शब्द ? फोटो काढताना ठीक आहे..पण मुलगा / मुलगी बघताना ??? परवा माझा मित्र नाराज होऊन बसला होता..का तर मुलगी त्याला म्हणाली की तो तीला "click" नाही झाला...आणि वर तीला हे पण माहीत नाही की "click" होणं म्हणजे exact काय...अशा वेळेस काढावं आपल शस्त्र ... जय Optimism .. तीला म्हणावं " लय भारी - तुझ्या घरी "... लगेच ’रंगीला’ मधला मुन्ना आठवायचा " Bus, Train और लडकी... इन तीनोके पीछे कभी नही भागनेका...एक जाती है, तो दुसरी आती है !!! "
एकंदरीत काय तर....जय Optimism ..!!!!
Tuesday, October 30, 2007
आज-काल चे चहा-पोहे !!!
आज-काल सगळीकडे एकाच विषय असतो..याचं लग्न ठरलं किंवा तीचं लग्न ठरलं..मग कधी ते love marriage असत तर कधी arrange marriage...
आज-काल मी देवाची प्रार्थना करत असतो की ’ देवा !!!! माझ्यावर चहा-पोहे ची वेळ नको रे ’... Officially flirting करण्याची मजा कितीही छान असली तरीही मी जेव्हा seriously विचार करतो तेव्हा मला चहा-पोहे म्हणजे problem असच वाटतं...त्याचं काय आहे की आज-काल जमाना बदलला आहे.. मुली ऐवजी मुलाने चहा-पोहे बनवण्याची वेळ सुद्धा येऊ शकते...
मुळातच आता चहा-पोहे ही concept जाऊन त्या ऐवजी CCD-Barista ची concept आली आहे...पुर्वी कसं मुला कडली सगळी प्रजा, प्रजा म्हणजे मुलगा, त्याचे आई-बाबा, एखादी कार्टी जी की त्या पोराची बहीण असते, एक मित्र जो की मुलीची बहीण किंवा मैत्रिण बघण्यात जास्त interested असतो झालच तर आजोबा-आज्जी, जमलच तर एखादा काका व मामा हे सगळे forms प्रजा...तर, पुर्वी कसं मुला कडली सगळी प्रजा मुलगी पाहणे या लढाई ला जायचे...मग तेथे ठरलेले "मुली गाऊन दाखव" किंवा " सगळा स्वयंपाक सुंदर बनवते ही" अशी वाक्य असायची..आता तो सगळा भुतकाळ..आज-काल फक्ता मुलगा आणि मुलगी भेटतात आणि या meetings CCD-Barista अशा ठीकणी होतात...
परवाच एक मित्र सांगत होता, " यार, ३०० रुपये गेले..जर मी एका महीन्यात १० मुली पहील्या तर ३००० रुपये तर असेच जातील... "
माझं डोक नको तेथे जरा जास्तच चालतं... त्याला म्हणालो," मित्रा, एक काम कर...पुढ्च्या वेळेस भेटीचे ठीकाण पर्वती किंवा चतुर्श्रुंगी ठरव...म्हणजे सुरुवातीलाच ऊंच चढायला लागल्याने पोरगी जरा थकेल आणि कमी बडबड करेल ( मुलांच्या अपेक्षा पण कीती माफक आणि भोळ्या-भाबड्या मनाने केलेल्या असतात ना ? ) ..मग तुच २-४ वाक्य सहजतेने टाकुन दे की ’CCD-Barista मध्ये गोंधळात भेट नको..नीट बोलण होत नाही’...वरुन हे पण सांग की ’ मला अशा शांत ठीकाणी यायला फार आवडतं ’.. " मला वाटत की निदान पहिल्या भेटी मध्ये तरी असली थाप खपून जाईल...तेथे एखादी भेळेची गाडी असेलच..सगळं बोलुन झाल्यावर मस्त पैकी १-२ भेळ गट्टम कर..मग बाजुच्या टपरी वरचा cutting मारायचा..पण तो मारता-मारता " Barista च्या coffee मध्ये ही मजा नाही " असा निदान दोन वेळेस तरी बोलायचं..पुर्ण भेटीच्या दरम्यान "मला साध्या गोष्टी खुप आवडतात " हे वाक्य जास्तीत जास्त २ वेळेस आले पाहीजे..ऊगाचच एखाद्या हुशार पोरीला शंका यायची...५० रुपयात काम झालं की नाही दोस्ता ???
आज-काल बरेच जण s/w मध्ये कामं करतात...त्यामुळे प्रत्येक नविन मुलगी बघताना हीच वरची procedure "copy-paste" कशी करायची हे वेगळे सांगायला नको...
परवा कानावर नविनच गोष्ट पडली...आज-काल onsite जाऊन आलेल्या मुलांचा भाव भलताच वाढला आहे म्हणे...पैसा वेगैरे सगळं सोडा हो...पण अशी मुलं खुप समजुतदार असतात म्हणे...ही पोरं दिवसा office मध्ये कामं करुन मग रात्री स्वयंपाक पण करु लागतात म्हणे..त्या नंतर भांडी पण घासतात म्हणे..weekend ला कपडे पण धुतात ...आणि येवढे सगळे करुन कायम ऊत्साही पण असतात म्हणे...यार... हे सगळं बोलणारा माणुस माझ्या समोर यावाच एकदा...नाही तर काय...मला आता भारतात परत जायची भीतीच वाटायला लागली आहे...!!!
आज-काल मी देवाची प्रार्थना करत असतो की ’ देवा !!!! माझ्यावर चहा-पोहे ची वेळ नको रे ’... Officially flirting करण्याची मजा कितीही छान असली तरीही मी जेव्हा seriously विचार करतो तेव्हा मला चहा-पोहे म्हणजे problem असच वाटतं...त्याचं काय आहे की आज-काल जमाना बदलला आहे.. मुली ऐवजी मुलाने चहा-पोहे बनवण्याची वेळ सुद्धा येऊ शकते...
मुळातच आता चहा-पोहे ही concept जाऊन त्या ऐवजी CCD-Barista ची concept आली आहे...पुर्वी कसं मुला कडली सगळी प्रजा, प्रजा म्हणजे मुलगा, त्याचे आई-बाबा, एखादी कार्टी जी की त्या पोराची बहीण असते, एक मित्र जो की मुलीची बहीण किंवा मैत्रिण बघण्यात जास्त interested असतो झालच तर आजोबा-आज्जी, जमलच तर एखादा काका व मामा हे सगळे forms प्रजा...तर, पुर्वी कसं मुला कडली सगळी प्रजा मुलगी पाहणे या लढाई ला जायचे...मग तेथे ठरलेले "मुली गाऊन दाखव" किंवा " सगळा स्वयंपाक सुंदर बनवते ही" अशी वाक्य असायची..आता तो सगळा भुतकाळ..आज-काल फक्ता मुलगा आणि मुलगी भेटतात आणि या meetings CCD-Barista अशा ठीकणी होतात...
परवाच एक मित्र सांगत होता, " यार, ३०० रुपये गेले..जर मी एका महीन्यात १० मुली पहील्या तर ३००० रुपये तर असेच जातील... "
माझं डोक नको तेथे जरा जास्तच चालतं... त्याला म्हणालो," मित्रा, एक काम कर...पुढ्च्या वेळेस भेटीचे ठीकाण पर्वती किंवा चतुर्श्रुंगी ठरव...म्हणजे सुरुवातीलाच ऊंच चढायला लागल्याने पोरगी जरा थकेल आणि कमी बडबड करेल ( मुलांच्या अपेक्षा पण कीती माफक आणि भोळ्या-भाबड्या मनाने केलेल्या असतात ना ? ) ..मग तुच २-४ वाक्य सहजतेने टाकुन दे की ’CCD-Barista मध्ये गोंधळात भेट नको..नीट बोलण होत नाही’...वरुन हे पण सांग की ’ मला अशा शांत ठीकाणी यायला फार आवडतं ’.. " मला वाटत की निदान पहिल्या भेटी मध्ये तरी असली थाप खपून जाईल...तेथे एखादी भेळेची गाडी असेलच..सगळं बोलुन झाल्यावर मस्त पैकी १-२ भेळ गट्टम कर..मग बाजुच्या टपरी वरचा cutting मारायचा..पण तो मारता-मारता " Barista च्या coffee मध्ये ही मजा नाही " असा निदान दोन वेळेस तरी बोलायचं..पुर्ण भेटीच्या दरम्यान "मला साध्या गोष्टी खुप आवडतात " हे वाक्य जास्तीत जास्त २ वेळेस आले पाहीजे..ऊगाचच एखाद्या हुशार पोरीला शंका यायची...५० रुपयात काम झालं की नाही दोस्ता ???
आज-काल बरेच जण s/w मध्ये कामं करतात...त्यामुळे प्रत्येक नविन मुलगी बघताना हीच वरची procedure "copy-paste" कशी करायची हे वेगळे सांगायला नको...
परवा कानावर नविनच गोष्ट पडली...आज-काल onsite जाऊन आलेल्या मुलांचा भाव भलताच वाढला आहे म्हणे...पैसा वेगैरे सगळं सोडा हो...पण अशी मुलं खुप समजुतदार असतात म्हणे...ही पोरं दिवसा office मध्ये कामं करुन मग रात्री स्वयंपाक पण करु लागतात म्हणे..त्या नंतर भांडी पण घासतात म्हणे..weekend ला कपडे पण धुतात ...आणि येवढे सगळे करुन कायम ऊत्साही पण असतात म्हणे...यार... हे सगळं बोलणारा माणुस माझ्या समोर यावाच एकदा...नाही तर काय...मला आता भारतात परत जायची भीतीच वाटायला लागली आहे...!!!
Monday, October 15, 2007
Proposal Engineer
Cricket खेळण्याचा आणि माझा संबंध शाळेतच सुटला ... पण आज-काल जाणवायला लागले आहे की माझी अवस्था बरया पैकी cricketers सारखी झाली आहे..
मी proposal engineer आहे... नावावर जाऊ नका ...आमच्या field मध्ये तसेही propose करण्या सारखे interesting असे काही नसते..cricket मधल्या opener सारखी batting मी करतो...म्हणजे, कोणत्याही project ची सुरुवात ही proposal बनवण्या पासुनच असते..ती सुरुवात मी करतो...
जसे समोरच्या बाजुचे fast bower वेगाने मारा करतात तसा मी पण सगळे client चे त्यांच्या format मधले documents पहील्या १-२ दिवसात ( like first couple of overs ) सावध पणे वाचुन काढतो..आणि मग खेळ पुढे सुरु...
आज-काल मी बराच फ़ीरतो...Asia-Pacific support च्या नावाखाली माझे India-Singapore-Thailand-India असे चालु आहे जसे मुदखेड-मनमाड-पुणे-दौंड passanger...त्या Air-hostess ने फ़क्ता आता विमानाच्या दरवाज्यात " ओओओओओ मामा, तीच तुमाची कोपरयातली खिडकी " असं म्हणायचा बाकी आहे..पण मला वाटता की उपमा द्यायची म्हणला तर एका colony मढ्ये असणारया धुणे-भांडे करणारया एकाच बाई ची ऊपमा योग्य होइल ... प्रत्येक घरातली बाई तीला जसं आपल्याच घरातले काम आधी करुन जायला सांगते ना, त्यातला भाग आहे हा...किंवा मग cricket मधला १२वा गडी..पाणी म्हंटल की जातो पळत..gloves म्हंटल की जातो पळत..माझं असच आहे हो...
अस्सो....
कधी-कधी मला proposal बनवणे हे slog overs खेळल्या सारखे वाटते..तर कधी-कधी proposal म्हणजे power play...power play मध्ये कसं ५ overs मध्ये हाणामारी करुन घ्या..बसं तसच सांगतात मला.." ५ दिवस आहेत तुझ्याकडे..५ दिवसात proposal बनवुन टाक" ..proposal submit होऊन ३-४ दिवस होत नाहीत की तो पर्यंत दुसरा power play सुरु होतो..revision नावाचा..मग proposal revise करुन टाक..आणि या हाणामारीत माझी wicket पडून जाते..
Engineering Dept मधल्यां सारखे ६-६ महीने चालण्यारया project नावाची test match मला खेळायलाच मिळत नाही..pitch चा अंदाज घेत आरामात दिवस-दिवस खेळून मग century मारावी असं मला पण वाटत हो..पण काय करणार.. आमचा प्रकार म्हणजे सगळा २०-२० आहे..
कधी-कधी मला वाटत की माझा धोनी झाला आहे...world cup हरलो की घाला शिव्या..दिलेला plot परत मागतात..आणि २०-२० जिंकलो की लगेच "झारखंड रत्न"..तसच, एखादे proposal जर order मध्ये convert झाले तर लगेच appriciation..पण जर काहीही कारणाने order गेली तर लगेच proposal engineer ला मिळणारया facilities ची list वाचल्या जाते...
मला वाटत आहे की रवि शास्त्रि ला गुरु मानावा...जमतय तितके दिवस खेळुन घ्यावं..त्याच बरोबर बाकी options पण open ठेवावेत..तो commentry करतो, आपण consultancy करावी..ऊद्देष एकच, समोरच्या वर तोंड्सुख घ्यावं आणि त्यासाठी तीसरयाच कोणालातरी charge कराव..कसे ????
मी proposal engineer आहे... नावावर जाऊ नका ...आमच्या field मध्ये तसेही propose करण्या सारखे interesting असे काही नसते..cricket मधल्या opener सारखी batting मी करतो...म्हणजे, कोणत्याही project ची सुरुवात ही proposal बनवण्या पासुनच असते..ती सुरुवात मी करतो...
जसे समोरच्या बाजुचे fast bower वेगाने मारा करतात तसा मी पण सगळे client चे त्यांच्या format मधले documents पहील्या १-२ दिवसात ( like first couple of overs ) सावध पणे वाचुन काढतो..आणि मग खेळ पुढे सुरु...
आज-काल मी बराच फ़ीरतो...Asia-Pacific support च्या नावाखाली माझे India-Singapore-Thailand-India असे चालु आहे जसे मुदखेड-मनमाड-पुणे-दौंड passanger...त्या Air-hostess ने फ़क्ता आता विमानाच्या दरवाज्यात " ओओओओओ मामा, तीच तुमाची कोपरयातली खिडकी " असं म्हणायचा बाकी आहे..पण मला वाटता की उपमा द्यायची म्हणला तर एका colony मढ्ये असणारया धुणे-भांडे करणारया एकाच बाई ची ऊपमा योग्य होइल ... प्रत्येक घरातली बाई तीला जसं आपल्याच घरातले काम आधी करुन जायला सांगते ना, त्यातला भाग आहे हा...किंवा मग cricket मधला १२वा गडी..पाणी म्हंटल की जातो पळत..gloves म्हंटल की जातो पळत..माझं असच आहे हो...
अस्सो....
कधी-कधी मला proposal बनवणे हे slog overs खेळल्या सारखे वाटते..तर कधी-कधी proposal म्हणजे power play...power play मध्ये कसं ५ overs मध्ये हाणामारी करुन घ्या..बसं तसच सांगतात मला.." ५ दिवस आहेत तुझ्याकडे..५ दिवसात proposal बनवुन टाक" ..proposal submit होऊन ३-४ दिवस होत नाहीत की तो पर्यंत दुसरा power play सुरु होतो..revision नावाचा..मग proposal revise करुन टाक..आणि या हाणामारीत माझी wicket पडून जाते..
Engineering Dept मधल्यां सारखे ६-६ महीने चालण्यारया project नावाची test match मला खेळायलाच मिळत नाही..pitch चा अंदाज घेत आरामात दिवस-दिवस खेळून मग century मारावी असं मला पण वाटत हो..पण काय करणार.. आमचा प्रकार म्हणजे सगळा २०-२० आहे..
कधी-कधी मला वाटत की माझा धोनी झाला आहे...world cup हरलो की घाला शिव्या..दिलेला plot परत मागतात..आणि २०-२० जिंकलो की लगेच "झारखंड रत्न"..तसच, एखादे proposal जर order मध्ये convert झाले तर लगेच appriciation..पण जर काहीही कारणाने order गेली तर लगेच proposal engineer ला मिळणारया facilities ची list वाचल्या जाते...
मला वाटत आहे की रवि शास्त्रि ला गुरु मानावा...जमतय तितके दिवस खेळुन घ्यावं..त्याच बरोबर बाकी options पण open ठेवावेत..तो commentry करतो, आपण consultancy करावी..ऊद्देष एकच, समोरच्या वर तोंड्सुख घ्यावं आणि त्यासाठी तीसरयाच कोणालातरी charge कराव..कसे ????
Friday, July 6, 2007
ये देस है कैसा ???
परदेश आणि गमती-जमती.. वाचताना छान वाटेल .. पण "ज्याची जळते ना..त्यालाच कळते " यातला प्रकार आहे तो..
Australia..Melbourne.. ’ते काय लई भारी आहे का?’ असं म्हणत तेथे पोहोचलो..मी आणि माझी एक टीम मेट..रविवरी सकळी पोहोचलो..’jet lag.....jet lag' बरीच वर्ष याचे फक्त नावच ऐकुन होतो..हा प्राणि / वस्तु / आजार जे काय आहे ते exact काय आहे हे जाणुन घेण्याची मझी ईच्छा चांगलीच पुर्ण झाली..दिवसभर झोप काढल्यावर सन्ध्याकाळी काय करावं ? सकाळी taxi मधुन hotel मध्ये येताना कोपऱ्यावर McD आहे हे पाहीले होते..आम्ही दोघाही चक्कर मारायला निघालो..रस्त्यावर काळं तर सोडाच पण कुठलही कुत्रं / मांजर / माणुस यातल काहीही दिसलं तर शप्पथ..McD च्या त्या कोपऱ्यावर signal होता..पाई चालणाऱ्यां साठी तो सध्या लाल होता..सुशिक्षीत असल्याने ’थांबायचे’ हे माहीत होते..थांबलो बिचारे..एक min झाला , दोन min झाले..लाल चा लालच..तो काही केल्या हीरवा व्हायचे नाव घेत नव्हता..त्याला दोन शिव्या हासडल्या आणि "येथे पण system आपल्या भारता सारखीच .. चालु पण चुकीची " असं म्हणत रस्ता ओलांडला..तीन दिवसांनी office मधल्या एका Indian ला सांगत होतो तर तो हसुन हसुन वेडा झाला..आता "त्या signal pole ला एक कळ असते आणि ती दाबुन आपण स्वतः signal हिरवा करुन घ्यायचा असतो" हे काय त्यांच्या पंतप्रधानाने मला स्वप्नात सांगितले होते ???
मझ्या office मधला एक जण England मध्ये होता..तेथील office प्रत्येकाला car देतं..आजुन तीन जण गेले आणि ज्या दिवशी पोहोचले त्याच दिवशी हे तिघे त्याची car घेउन भटकायला निघाले..driving एकालच येत होते..साहेबांकडे भारतात maruti 800..आणि तिकडे ती भली मोठ्ठी लांबच लांब car..कोणा कडेही mobile नाही..एका dead end ला पोहोचले..वळवा-वळवा..गाडी मागे घ्या..काही केल्या reverse gear पडेना..सगळे प्रयत्ना करुन झाले..मग सुरु केले ना.."जोर लगाके..हैय्या....दम लगके..हैय्या" ...एक इंग्रज पण ’big problem' म्हणत त्याना join झाला...बाबा रे..reverse gear हा थोडासा वर ऊचलुन मग मागे टाकयचा असं त्याला भारतात साक्षात नारायण कार्तिकेयन ने जरी सांगितले असते तरी त्याला पण वेड्यातच काढले असते ना ???
Singapore म्हणजे तर शिव्याच हो.. "okie la "....."go la" .... " come la "....ज्याला त्याला "ला-ला"...चला, हे मात्र एक बरे आहे..येथे आपण अगदि बिनधास्त पणे तोन्डाचा पट्टा चालवावा .." आय-ला" , "माय-ला" ,"च्याय-ला" या नविन शब्दां बद्दल त्याना सुचवावे असे म्हणलो...कसे ???
SEA म्हणजे South East Asia बर का....( मला पण आत्ताच कळलं हो..) येथे तर सगळा आनंदाचाच सागर आहे...आपण काय बोलतो हे त्यांना आणि ते काय बोलतात हे आपल्याला पहील्या झटक्यात कळाले ना तर मी पण "युरेका-युरेका" ओरडत ( त्याच अवस्थेत ) सुटायला तयार आहे..मला sim card हवे होते..Bangkok मध्ये ते रस्त्यावर विकत मिळते..मी त्या मन्द बुद्धी ( पण सुंदर ) पोरीला विचारत होतो की मला यावरुन भारतात फोन करता येतो का ? आणि ती म्हणाली ना "you call India"..खुशीने बेहोष व्हायचा बाकी होतो मी..call करता येतो यापेक्षा जास्त आनंद मला याचा झाला की मला काय पाहीजे हे तीला कळाले..मग मी तीला विचारले की यात credit किती आहे ? बाई ला समजले नाही..म्हणलं ठीक आहे...विचारले की recharge करता येते का? हसायला लागली हो..मी काहीही विचारले की एक तर हसायची किंवा मग " you call India " आणि परत हसणे..थोड्या वेळाने " I call India " म्हणजे मी काही अक्षम्य गुन्हा करत आहे असे मला वाटायला लागले..एक तास कार्टी ला समजावले हो.. पण काही केल्या घोडयाने पाणि प्यायले नाही..
Australia मध्ये रस्ता ओलांडायची वेगळी पद्धत..Singapore मध्ये कोडे मारतात म्हणे मधुनच रस्ता ओलांडला तर..म्हणल ’असेल बाबा’..Bangkok मध्ये पहील्या दिवशी hotel मधुन बाहेर पडलो.. पलीकडल्या बाजुने taxi पकडायची होती..इकडे-तीकडे पाहीले..कोणीच रस्ता cross करत नव्हते..३-४ जणांनी येवढे विचित्र पाहीले ना मझ्या कडे..मी फक्त ’रस्ता कोठे cross करु शकतो’ येवढेच विचारले होते..माझ्या नशिबाने एकाला कळला प्रकार..तो बहुतेक बाहेर फीरुन आला असावा..तो मला "No No...you cross-cross ..everywhere " असं म्हणाला ना , अगदी स्वदेशी आल्या सारखा आनंद झाला मला..
अस्सो...मी सुटलो की सुटातोच..so..
" I stop .. you finish read ... I thank you "
Australia..Melbourne.. ’ते काय लई भारी आहे का?’ असं म्हणत तेथे पोहोचलो..मी आणि माझी एक टीम मेट..रविवरी सकळी पोहोचलो..’jet lag.....jet lag' बरीच वर्ष याचे फक्त नावच ऐकुन होतो..हा प्राणि / वस्तु / आजार जे काय आहे ते exact काय आहे हे जाणुन घेण्याची मझी ईच्छा चांगलीच पुर्ण झाली..दिवसभर झोप काढल्यावर सन्ध्याकाळी काय करावं ? सकाळी taxi मधुन hotel मध्ये येताना कोपऱ्यावर McD आहे हे पाहीले होते..आम्ही दोघाही चक्कर मारायला निघालो..रस्त्यावर काळं तर सोडाच पण कुठलही कुत्रं / मांजर / माणुस यातल काहीही दिसलं तर शप्पथ..McD च्या त्या कोपऱ्यावर signal होता..पाई चालणाऱ्यां साठी तो सध्या लाल होता..सुशिक्षीत असल्याने ’थांबायचे’ हे माहीत होते..थांबलो बिचारे..एक min झाला , दोन min झाले..लाल चा लालच..तो काही केल्या हीरवा व्हायचे नाव घेत नव्हता..त्याला दोन शिव्या हासडल्या आणि "येथे पण system आपल्या भारता सारखीच .. चालु पण चुकीची " असं म्हणत रस्ता ओलांडला..तीन दिवसांनी office मधल्या एका Indian ला सांगत होतो तर तो हसुन हसुन वेडा झाला..आता "त्या signal pole ला एक कळ असते आणि ती दाबुन आपण स्वतः signal हिरवा करुन घ्यायचा असतो" हे काय त्यांच्या पंतप्रधानाने मला स्वप्नात सांगितले होते ???
मझ्या office मधला एक जण England मध्ये होता..तेथील office प्रत्येकाला car देतं..आजुन तीन जण गेले आणि ज्या दिवशी पोहोचले त्याच दिवशी हे तिघे त्याची car घेउन भटकायला निघाले..driving एकालच येत होते..साहेबांकडे भारतात maruti 800..आणि तिकडे ती भली मोठ्ठी लांबच लांब car..कोणा कडेही mobile नाही..एका dead end ला पोहोचले..वळवा-वळवा..गाडी मागे घ्या..काही केल्या reverse gear पडेना..सगळे प्रयत्ना करुन झाले..मग सुरु केले ना.."जोर लगाके..हैय्या....दम लगके..हैय्या" ...एक इंग्रज पण ’big problem' म्हणत त्याना join झाला...बाबा रे..reverse gear हा थोडासा वर ऊचलुन मग मागे टाकयचा असं त्याला भारतात साक्षात नारायण कार्तिकेयन ने जरी सांगितले असते तरी त्याला पण वेड्यातच काढले असते ना ???
Singapore म्हणजे तर शिव्याच हो.. "okie la "....."go la" .... " come la "....ज्याला त्याला "ला-ला"...चला, हे मात्र एक बरे आहे..येथे आपण अगदि बिनधास्त पणे तोन्डाचा पट्टा चालवावा .." आय-ला" , "माय-ला" ,"च्याय-ला" या नविन शब्दां बद्दल त्याना सुचवावे असे म्हणलो...कसे ???
SEA म्हणजे South East Asia बर का....( मला पण आत्ताच कळलं हो..) येथे तर सगळा आनंदाचाच सागर आहे...आपण काय बोलतो हे त्यांना आणि ते काय बोलतात हे आपल्याला पहील्या झटक्यात कळाले ना तर मी पण "युरेका-युरेका" ओरडत ( त्याच अवस्थेत ) सुटायला तयार आहे..मला sim card हवे होते..Bangkok मध्ये ते रस्त्यावर विकत मिळते..मी त्या मन्द बुद्धी ( पण सुंदर ) पोरीला विचारत होतो की मला यावरुन भारतात फोन करता येतो का ? आणि ती म्हणाली ना "you call India"..खुशीने बेहोष व्हायचा बाकी होतो मी..call करता येतो यापेक्षा जास्त आनंद मला याचा झाला की मला काय पाहीजे हे तीला कळाले..मग मी तीला विचारले की यात credit किती आहे ? बाई ला समजले नाही..म्हणलं ठीक आहे...विचारले की recharge करता येते का? हसायला लागली हो..मी काहीही विचारले की एक तर हसायची किंवा मग " you call India " आणि परत हसणे..थोड्या वेळाने " I call India " म्हणजे मी काही अक्षम्य गुन्हा करत आहे असे मला वाटायला लागले..एक तास कार्टी ला समजावले हो.. पण काही केल्या घोडयाने पाणि प्यायले नाही..
Australia मध्ये रस्ता ओलांडायची वेगळी पद्धत..Singapore मध्ये कोडे मारतात म्हणे मधुनच रस्ता ओलांडला तर..म्हणल ’असेल बाबा’..Bangkok मध्ये पहील्या दिवशी hotel मधुन बाहेर पडलो.. पलीकडल्या बाजुने taxi पकडायची होती..इकडे-तीकडे पाहीले..कोणीच रस्ता cross करत नव्हते..३-४ जणांनी येवढे विचित्र पाहीले ना मझ्या कडे..मी फक्त ’रस्ता कोठे cross करु शकतो’ येवढेच विचारले होते..माझ्या नशिबाने एकाला कळला प्रकार..तो बहुतेक बाहेर फीरुन आला असावा..तो मला "No No...you cross-cross ..everywhere " असं म्हणाला ना , अगदी स्वदेशी आल्या सारखा आनंद झाला मला..
अस्सो...मी सुटलो की सुटातोच..so..
" I stop .. you finish read ... I thank you "
Tuesday, July 3, 2007
Accept
Accept हा जगातला सर्वात अवघड शब्द असावा का ?कारण या शब्दाचा केवळ अर्थ समजुन घेण्यात बरीच वर्ष जातात आणि बऱ्याचदा कोडं काही सुटलेलं नसतं...
एखादी गोष्ट आपण Accept केली की मग बरेचसे problem अपोआप सुटतात..सध्या रोजच्या जगण्यात अपल्याला काही गोष्टी घडणं अपेक्षीत असले आणि अगदी विरुद्ध काहीतरी घडते..कही घडून गेले आहे, जे बदलता येणार नाही अशा वेळेस पुढे जाण्याचा सर्वोत्तम मार्ग कोणता यावर लवकरात लवकर पोहोचणे म्हणजे घडलेली गोष्ट योग्य रीतीने accept करणे..न की केवळ असे घडायला नको होते व त्यावर रडत बसणे..होय..परीक्षण नक्की करवे..चुका का घडल्या व कोठे घडल्या याचा विचार नक्की करावा..पण पुढे घ्यायचे निर्णय हे तेव्हड्याच खंबिर मनाने ’as if nothing happened' घेत येणं म्हणजे accept करणे...
नविन mobile घेताला...wow...पण मला असे वाटते की तो घेतानाच मनची तयरी ठेवावी की दुसऱ्या दिवशी तो चोरीला जाऊ शकतो किंवा पडुन तुटु पण शकतो..काहीही झाले तरीही materialistic गोष्टी या..विश्वास ठेवा..उद्या असे काही झालेच तर होणारा त्रास कमी होतो..मला हे नाही म्हणायचे की असे करुन आपण अपल्या कडून होणाऱ्या चुकांवर पांघरुण घालावे..never..analysis नक्की करावे..पण त्याचा फायदा वर्तमान आणि भविष्या साठी व्हावा..past चा आयुष्यावर होणारा impact हा positive असणे म्हणजे situation accept करणे...
आयुष्य खुप सुंदर आहे..याचा क्षण-न-क्षण आपल्याला उपभोगता आला पाहीजे..या खाली लिहीलेल्या कवितेच्या ओळी मला कायम अठवतात..
हसुनि स्वतः तु हसवं जगला..
दो हातांनी उधळ सुखाला..
खुल्या दिलाचा सुर असुदे, नित्य तुझ्या गण्यात..
गेल क्षण का स्मरण तयाचे..
का डीवचावे प्रश्न उद्याचे ..
सोन्याचा हा वर्तमान तु, घे भरुनी ह्रुदयात...
आत्ता जगत असलेल्या क्षणी, योग्या priority ठरवुन त्या प्रमणे निर्णय घेता येण म्हणजे situation accept करणे...
आयुष्यात प्रश्न कोणाला नसतात ?? प्रत्येकालाच आपला प्रश्न सर्वात मोठ्ठा वाटत असतो..एखाद्या पाच वर्षाच्या मुलाला घसरगुंडीची शिडी चढता न येणे हा जगातला सगळ्यात मोठा problem वाटतो..तर एखाद्या गरीब मुलाला १२ च्या निकाला नंतर engineering च्या प्रवेशा पेक्षा पण मोठे काही असु शकते यावर विश्वास नसतो..एखाद्या प्रियकराला प्रेयसी च्या हास्यापेक्षा महत्वाचे असे काहीच नसते किंवा एखाद्या sales वाल्याला त्याची deal ही विश्व वाटु लागते..एकंदरीत ... अवघड परीस्थितीत आपण कोठे कमी पडतो ते ओळखणे आणि त्या प्रमाणे वागणे म्हणजे गोष्ट accept करणे...
केवळ "Yes...I know, I was wrong " किंवा "Yes, I made a mistake" म्हणणे आणि सोडुन देणे म्हणजे accept करणे नव्हे..तर झालेल्या चुकांची जाण ठेऊन स्वतःचे १००% देण्याचा प्रामणिक प्रयत्न करणे म्हणजे accept करणे...
" Accept is not only to agree but to agree and go ahead with a positive approach ".
एखादी गोष्ट आपण Accept केली की मग बरेचसे problem अपोआप सुटतात..सध्या रोजच्या जगण्यात अपल्याला काही गोष्टी घडणं अपेक्षीत असले आणि अगदी विरुद्ध काहीतरी घडते..कही घडून गेले आहे, जे बदलता येणार नाही अशा वेळेस पुढे जाण्याचा सर्वोत्तम मार्ग कोणता यावर लवकरात लवकर पोहोचणे म्हणजे घडलेली गोष्ट योग्य रीतीने accept करणे..न की केवळ असे घडायला नको होते व त्यावर रडत बसणे..होय..परीक्षण नक्की करवे..चुका का घडल्या व कोठे घडल्या याचा विचार नक्की करावा..पण पुढे घ्यायचे निर्णय हे तेव्हड्याच खंबिर मनाने ’as if nothing happened' घेत येणं म्हणजे accept करणे...
नविन mobile घेताला...wow...पण मला असे वाटते की तो घेतानाच मनची तयरी ठेवावी की दुसऱ्या दिवशी तो चोरीला जाऊ शकतो किंवा पडुन तुटु पण शकतो..काहीही झाले तरीही materialistic गोष्टी या..विश्वास ठेवा..उद्या असे काही झालेच तर होणारा त्रास कमी होतो..मला हे नाही म्हणायचे की असे करुन आपण अपल्या कडून होणाऱ्या चुकांवर पांघरुण घालावे..never..analysis नक्की करावे..पण त्याचा फायदा वर्तमान आणि भविष्या साठी व्हावा..past चा आयुष्यावर होणारा impact हा positive असणे म्हणजे situation accept करणे...
आयुष्य खुप सुंदर आहे..याचा क्षण-न-क्षण आपल्याला उपभोगता आला पाहीजे..या खाली लिहीलेल्या कवितेच्या ओळी मला कायम अठवतात..
हसुनि स्वतः तु हसवं जगला..
दो हातांनी उधळ सुखाला..
खुल्या दिलाचा सुर असुदे, नित्य तुझ्या गण्यात..
गेल क्षण का स्मरण तयाचे..
का डीवचावे प्रश्न उद्याचे ..
सोन्याचा हा वर्तमान तु, घे भरुनी ह्रुदयात...
आत्ता जगत असलेल्या क्षणी, योग्या priority ठरवुन त्या प्रमणे निर्णय घेता येण म्हणजे situation accept करणे...
आयुष्यात प्रश्न कोणाला नसतात ?? प्रत्येकालाच आपला प्रश्न सर्वात मोठ्ठा वाटत असतो..एखाद्या पाच वर्षाच्या मुलाला घसरगुंडीची शिडी चढता न येणे हा जगातला सगळ्यात मोठा problem वाटतो..तर एखाद्या गरीब मुलाला १२ च्या निकाला नंतर engineering च्या प्रवेशा पेक्षा पण मोठे काही असु शकते यावर विश्वास नसतो..एखाद्या प्रियकराला प्रेयसी च्या हास्यापेक्षा महत्वाचे असे काहीच नसते किंवा एखाद्या sales वाल्याला त्याची deal ही विश्व वाटु लागते..एकंदरीत ... अवघड परीस्थितीत आपण कोठे कमी पडतो ते ओळखणे आणि त्या प्रमाणे वागणे म्हणजे गोष्ट accept करणे...
केवळ "Yes...I know, I was wrong " किंवा "Yes, I made a mistake" म्हणणे आणि सोडुन देणे म्हणजे accept करणे नव्हे..तर झालेल्या चुकांची जाण ठेऊन स्वतःचे १००% देण्याचा प्रामणिक प्रयत्न करणे म्हणजे accept करणे...
" Accept is not only to agree but to agree and go ahead with a positive approach ".
Subscribe to:
Posts (Atom)