हींदी सिनेमा : माझी कारकीर्द

शिरीश कणेकर यांनी सांगीतल्या प्रमाणेच हींदी सिनेमा बघण्याची माझी कारकीर्द "प्रदिर्घ" आहे...गेल्या २-३ वर्षां मध्ये तर कोणताही हींदी सिनेमा relase झाला आणि मी तो पाहीला नाही असे होणार नाही .. ( विश्वास ठेवा, ही अतिशयोक्ती नाही .. ) .. प्रत्येक weekend ला एक असा माझा score आहे... (या माझ्या कामगिरी बद्दल खर तर Bombay Talkies Jade Cinema Singapore यांच्या वतीने माझा जाहीर सत्कारच व्हायला हवा ... अस्सो ).... पण एक माणुस मला sollid completetion देत आहे.. and is one and only one ... ’रॉनी स्क्रूवाला’... एका weekend ला एक या rate ने मी तर फक्त सिनेमा बघतो...पण हा तर एका weekend ला एक या rate ने सिनेमा produce करतो... अरे काय ??? असे कोणते आणि कीती स्क्रु याने विकले आहेत की याच्याकडे इतका पैसा आहे ?.. अस्सो....तो भाग वेगळा....

मी समीक्षक ( ’critic' हा शब्द वापरायला जास्त छान वाटत ना ? :) ) नाही... पण जर हिमेश रेशमिया स्वत:ला हीरो म्हणवुन घेतो तर जगात कोणी कोणालाही काहीही म्हणु शकते असे मी जाहीर करतो. ...हिंदी सिनेमा बघताना माझ्या अपेक्षा पण फ़ार माफक असतात हो..तुषार कपूर कसा आपण एका तरी सिनेमा मध्ये हीरो म्हणुन hit होऊ य़ा भावनेने अभिनय (?) करतो... अगदी तसेच जरा तरी मनोरंजन होइल या भावनेने मी सिनेमा बघतो...परंतु सानिया मिर्झा कशी प्रत्येक grandslam मधुन हात हलवत परत येते ना, तसाच मी प्रत्येक वेळेस निराश होउन परततो... ( सानिया मिर्झा वरुन आठवले की कोणीतरी दीया मिर्झा नावाच्या ताई पण या line मध्ये कधितरी आल्या होत्या ना ? त्याना आता किती पोरं-बाळं ... अस्सो ... ) पण माझ्या आणि सानिया मध्ये पण साम्य आहे बर का.... तीला असे वाटते की पुढच्या grandslam मध्ये तीला नक्की better perform करायला जमेल आणि मला असे वाटते की पुढच्या weekend ला मला नक्की better performance बघायला मिळेल....

मागच्या एक-दीड महीन्याचा आढावा घेतला ना तर न्यु यॉर्क, कंबक्त इश्क, लव आज तक, कमीने.... कमीने ... कमीने ????.... अरे, हे काय नाव आहे ? आधी मला वाटले की मराठी सिनेमा आहे आणि Swine flu ची परीस्थिती लक्षात घेउन एका भाऊक producer ने देवाला साकडे घातले आहे की देवा नारायणा जरा ’कमी ने ’...( sorry...sorry.... पण अहो, असले सिनेमा पाहील्यावर विनोदाची पातळी पण अशीच होणार हो... )... बर... धर्मेन्द्र चा या सिनेमाशी अर्था-अर्थी संबंध नाही ( म्हणजे त्याचे पैसे यात गुंतले नाहीत ).... review मध्ये ४ स्टार , त्यामुळे माझ्या अपेक्षा आधिच खुप वाढल्या होत्या पण माझी अवस्था अगदी तशी झाली जशी निवडनुक निकाला नंतर BJP ची झाली होती...

परवा तर हाइट झाली ... " आगे से राईट "......पुर्ण सिनेमा संपला तरीही मला सिनेमा अणि त्याचे नाव यातला संबंध कळलाच नाही.....श्रेयस बद्दल आपण नंतर बोलुयात.. ( शेवटी एका मराठी माणसानेच दुसर्या मराठी माणसाला पाठीशी घालायचे.... :) ) ...बहुदा ते एक कोडे असावे की ’ ओळखा पाहु, असे नाव का ठेवले ते ’.... म्हणजे मग माणसाने विचार करुन-करुन करुन-करुन करुन-करुन त्याच्या बुद्धीला चढलेला गंज जरा तरी उतरेल....

तुम्हाला असे वाटत आहे का की मी वैतागलो आहे ? ... तसे असेल तर आत्ताच सांगतो की जो माणुस ’द्रोणा’ पाहील्या नंतर सुद्धा पुन्हा हींदी सिनेमा बघु शकतो त्यात खरा संयम आहे... त्यात परत ’सावरीया’ आणि ’ओम शांति ओम’ असे दोन सिनेम ६ ते ९ आणि ९ ते १२ असे सलग पाहण्याच्या कमगिरीची नोंद माझ्या नावावर आहे....’आजा नच ले’ हा सिनेमा काही अपरीहार्य कारणामुळे ( याला लोकाग्रह असे म्हणु शकतो ) ३ वेळेस पाहण्याचा पराक्रम मी केलेला आहे...तेव्हा...असल्या क्शुल्लक गोष्टींमुळे डगमगणारा मी नव्हे.....माझ्या शौर्याचा अंदाज तुम्हाला आला असेलच म्हणुन सांगतो की Bollywood वर माझा खूप जास्त विश्वास आहे....अगदी तसा जसा भारतीय क्रिकेट मंडळाचा पार्थीव पटेल वर ...

त्यामुळे मी आता नव्या दमाने weekend ची वाट पाहात आहे.... या week मध्ये प्रदर्शीत होत आहे ’Three Love Lies Betrayal' .... !!!

माझे लिखाण !!!

बरेच दिवस झाले... ’काहितरी लिहायचे आहे... लिहायचे आहे ’ अरे केवळ म्हणत होतो... मुहुर्त काही लागत नव्हता ... पण खरी गोष्ट अशी आहे की काही सुचतच नव्हते...असे काही न सुचल्यामुळे जर खुप दिवसात काही लिहिले गेले नाही आणि कोणी त्या बद्द्ल विचारले तर मी सांगतो.. " अमिर खान कसा वर्षातुन फ़क्त २ सिनेमा करतो, तसा मी २ महिन्यातुन फ़क्त १ blog लिहीतो...हे हे हे "....चला... शार्दुल साहेब, लोकांनी फ़टके मारण्या आधी टिंग्या मारणे पुरे करा.... :) :) :)

आता काय सांगु माझी व्यथा... खुप वेळेस कागद-पेन घेउन बसतो... काहीतरी खरडतो...कसं-बसं एक पान पुर्ण करतो... नंतर वाचतो तर माझी मलाच लाज वाटते...अरेरेरेरेरेरे....मीच ते फाडुन टकतो...पाचवीतली कविता आठवतो... ’नन्ही चिंटी जब दाना लेकर चढती है... चढती दिवारपे सौ बार फ़िसलती है ’ .... मुंगी पासुन पुन्हा inspire होतो ( वा वा... ) ...पुन्हा एकदा कागद घेतो...पुन्हा फडुन टाकतो... :( ...मला काहीच सुचत नाही हो... बाहेर मात्र सर्वांना ताठ मानेने सांगतो " मी माझे सर्व लिखाण publish करत नाही...मी फक्त स्वत: साठी लिहितो.. " हे हे हे....( वाह रे मेरे proposal के शेर... what a compliance ) ... :) :) :)

आज काल मी recession चे कारण पुढे करतो... ( this is too much ... )....." अरे बाबा... भल्या-भल्या company ने projects hold वर टाकले आहेत...तेव्हा माझ्या सारख्या छोट्या माणसाची काय कथा ... " हे हे हे..... समोरच्याला पण माझ्या मेंदु मधले recession कळले असावे...तो पुढे काही विचारतच नाही.... नाईलाज आहे हो... काही सुचतच नाही....

आधुन-मधुन मी ’ग्यान’ वाटतो....मी सांगतो " असं जमत नाही...लिखाण म्हाणजे काही printer नाही... तो कसा ’print’ म्हणले की गुमाने print करतो...पण...’ लिहा’ ही command मला माझ्या menu / file मध्ये सापडतच नाही..." :)

परवा एक मित्र म्हणाला .." बोल बच्चन कमी कर...तुझ्या बुद्धीला गंज चढला आहे...इतक्या गोष्टी आजु-बाजुला बघतोस...मग काय विषय नाही लिहयला ? " ... माझा मित्र विसरला की मी sales मध्ये काम करतो...." अरे राजा... नुसता विषय पुरतो का ?... mood पण काही गोष्ट असते... पिसे असली तरी मोर उगाच पिसारा फुलवुन नाचतो का ?.... त्यासाठी पाऊस पडावा लागतो...मोर खुश व्हावा लगतो..." मित्र मला थांबवुन म्हणाला "पुरे.... जमलं तर लिही...नाही तर राहीले ... " हे हे हे... :) :) :) ..... पण खरच मला काही सुचत नाही हो...

कधी कधी मी सांगतो..." मी फक्त quality stuff लिहितो " ...( म्हणजे बाकी लोक काय खराब quality चे लिहीतात का ? ) ... हे म्हणजे अगदी VVS Laxman ने " मी फक्त test cricket खेळतो " असं सांगण्या सारखे झाले... :) :)..... अंदर की बात ये है की लक्ष्मणला कोणी ODI मध्ये घेत नाही आणि मला काही blog लिहायला सुचत नाही....

स्वत:ला मात्र मी साहेबांचा आदर्श घालुन दिला आहे... ( नाव घेत नाही....आपण सुद्न्य आहातच...)... किती अपयशे आली...पण...वर्षो-न-वर्षे नेटाने त्यांनी खुर्चीचा प्रयत्न चालु ठेवला आहे...मी पण कितीही काही झाले तरीही blog लिहिण्याचा मझा प्रयत्न चालु थेवणारच..... साहेब मत (vote) मागतात.. मी पण मत (comment) मागतो ... कसे ???.....:) :) :)

Mazi Doordrushti !!!

काल रात्री झोपायला जरा उशिर झाला...( हे काय सांगतोय मी ??? ... रोज रात्री laptop वर एक नाटक किंवा सिनेमा अस गणित असल्यावर ऊशिर तर होणारच ना... ) .. तर सांगायचा मुद्दा काय की यामुळे उठायला पण जरा ऊशिरच झाला... जरा म्हणजे...साडे नऊ वाजले...

" अरे बा.ss.प रे...बोंबला...".अस म्हणत उठलो...पटापट पटापट आवरुन सव्वा दहा ला touch...साहेब लोकांना / ओळखीच्यांना दिसणार नाही असे दरवाजे वापरुन माझ्या जागेवर येउन बसलो...कानोसा घेतला..सर्वत्र शांतता... हुश्श म्हणुन laptop सुरु केला...mail check करुन झाले...एक तासाभराने लक्षात आले की दीड-दोन तास मी office मध्ये नव्हतो आणि कोणाला काही कळलेच नाही...कोणाला काही फ़रक पण पडला नाही...

आई शप्पथ ...मी पुर्ण दिवस जरी office ला नसतो आलो तर.. :) :) :)... तरी.... कोणाला काही कळले पण नसते... :) :) :).... माझा boss ??? मुळातच sales च्या लोकांना हा फ़ायदा...माझा boss हा फ़क्त अमावस्या / पौर्णिमा किंवा दसरा/दिवाळी असाच दर्शन देतो... ( singapore मध्ये असल्यामुळे दसरा/दिवाळी च्या ऐवजी chinese new year / हरीराया असे म्हणावे लागेल :) )... दुपारी तीन नंतर माझ्या boss ला office मध्ये दाखवा आणि १०००$ मिळवा असे मी जाहीर केले असते हो...पण त्याच्या साठी १०००$... ???... जाऊ दे....

माझ्या मनात विचार आला... तसाही माझा साहेब माझ्याशी email किंवा phone वर बोलतो... मग...मी कशाला झक मारायला office मध्ये येत आहे ??? घर तसेही office पासून ५ मिन च्या आंतरावर आहे...अचानक meeting जरी बोलावली तरी "आलो sss०००००००" असं म्हणत ५ मिन मध्ये पोहोचता येइल...
" छे .... ऊगाच एक वर्ष वाया घालवलं " ( हे अगदी प्रशांत दामले style )... :) :) :)

आता मात्र नको ते डोके चालायला लागले आहे....
नाही..नाही...... फ़रक तर पडला पाहीजे...
मी १० मिन जरी नसलो तरी फ़रक पडला पाहीजे...
काम नसेल तर ऊगाच meeting call करुन २-४ तास तोंडाची वाफ़ दवडलीच पाहीजे...
बाकी काही issue नसतील तर quality / improvement चे issue करुन आपला झेंडा फ़डकवलाच पाहीजे...
काहीच नाही झाला तर निदान time management / discipline यावर तर भाषण ठोकलच पाहीजे...
नाही तर काय....

अहो...recession आहे सध्या...
गुलाबी पावती मिळण्यापेक्षा हे वरचे केव्हाही चांगले नाही का ?
अहो..कोणाचा काय भरोसा... काहीच नाही केले म्हणुन मानाचा नारळ आपल्यालाच मिळायचा...

डोळ्यां समोर एकदम ’ हम है राही प्यार के ’ मधला अमिर खान आला ... गाणं पण कोणतं तर...
" हम हुवे बरबाद ..अब तो.. हम हुवे बरबाद..
तुम रहो आबाद... अब तो..तुम रहो आबाद "

आई ला..... आपले असे झाले तर ???
आता आज दुपारी मला रोज येते तशी office मधली झोप काही येणार नाही..... !!!

शाळेतल्या परीक्षा !!!

शाळेतल्या परीक्षा आठवतात ??? माझ्या पोटात गोळा आला एकदम...
अहो येणारच... अरेरेरेरेरेरेरे....काय प्रश्न हो ते ?
कारणे द्या, कोण कोणस म्हणाले, संदर्भासहीत स्पष्टीकरण द्या, ईसवीसन, भाषांतर, जोड्या लावा ..
असले हे हजार प्रकार...मला सांगा ... काय उपयोग हो ह्यांचा ??

’कोण कोणास म्हणाले’ ... याचे उत्तर म्हणजे, "अमुक-अमुक’ व्यक्ती तमुक - तमुक व्यक्तीला ’तेव्हा’ अशा शिव्या घालत होती..." असा प्रकार हा...
मला सांगा... कोणी कोणालाही काहीही म्हणो...आपल्याला काय करायचे आहे ?
कोणी सांगीतल्या आहेत चांभार चौकश्या ?आपण आपलं सरळ नाका समोरच्या रस्त्याने चालावं म्हणले ..तर...नाही... खुपसा नाक लोकांच्या बोलण्यात...
मी सांगतो, लहान वयात gossip करायची सवय लागते ना ... ती यामुळेच... :) :) :)

’कारणे द्या’... वाईट सवई लागतात हो यामुळे...
कार्टी घरात वकीली सुरु करतात...कहीही झाला की एकच..’ कारणे द्या"...
लहानपणी शाळेत ज्याना हा प्रकार छान जमतो ना...ती लोकं बहुदा मोठेपणी राजकारणी / नेते बनत असावीत..एकतर ’कारणे द्या’ यात ती expert असतात किंवा मग ’कारणे दाखवा’ असं म्हणुन मोकळी होतात..

’जोड्या लावा’... हा प्रकार मुळात ऎकतानाच ’काड्या लावा’ असा वाटतो... त्यामुळे असेल कदाचीत, पण त्यतल्या त्यात बरा वाटतो...
पण काय हो हे.... इथे २ गट असतात ना ? ...एका मध्ये ’लाला लजपत राय’ आणि दुसर्या गटा मध्ये ’सायमन गो बॅक’...???
डोक्याचा नुसता भुगा....परीक्षा प्रकार कसा interesting बनवावा ना...
आता, लाला लजपत राय आणि सायमन यांचा आज-काल च्या पोराना काय उपयोग ?
त्यामुळे जोड्या लावा प्रकारात काय करावं... एका गटात टाकावं अजय जडेजा, दुसर्या गटात टाकावं match fixing...एका गटात टाकावं करीना कपूर, दुसर्या गटात टाकावं सैफ़ अली खान...
पोरांच general knowledge कसं up-to-date राहील.. आणि...लहान जाऊ द्या, पण मोठ्यांचा interest पण टिकुन राहील.... :) :)
अरे बाप रे.... नको नको....
का गटात सलमान, अभिषेक आणि विवेक आले आणि दुसर्या गटात ऎश्वर्या आली तर ?..
बिचारी पोरं गोंधळुन जातील...त्या पेक्षा ’जोड्या लावा’ प्रकार पण नको....

’इसवीसन’... हा प्रकार तर प्रत्येकाच्या पाचवीला पुजलेला आहे ( म्हणजे तो फ़क्त पाचवीच्या परीक्षेत विचारल्या जातो असे नाही... )
हा प्रकार जरा अती होतो हो....इथे काल सकळी कोणती भाजी खाल्ली ते अठवायची बोंब असते तर मग तात्या टोपे कधी पळुन गेले हे कसे अठवणार हो ?
एक तर आपल्या आधीच्या लोकांनी धडमभार मारा-मार्या केल्या...तीतकेच तह केले ....
त्यांनी काहीही करायचे आणि आपण त्यांच्या तारखा लक्षाट ठेवत बसायचे...?
देवा....वाचव रे.....

आज-काल चे group D चे प्रश्न... " बागेची लांबी इतकी, रुंदी इतकी... मध्ये हिरवळ आहे..रस्ता आहे...त्याची लांबी-रुंदी....तर याचे क्षेत्रफ़ळ किती..आणि त्याचे ते किती ? "
नुसता बागेतला माळी करुन टाकला बघा पोरांचा....
group D चे प्रश्न जरा group D चे शोभतील असे तरी असावेत...मुलांना विचार करुन लिहायला लागले पाहीजे...
" निखिल चोप्रा याची cricket कारकिर्द " आढावा घ्या......किंवा मग.... " भोजपुरी cinema चे भारतीय सीनेस्रुष्टी मधले स्थान " विचार व्यक्त करा....
कसे ???

’गाळलेल्या जागा भरा’...
आता मला एक सांगा... "शहाजी हे शिवाजी च्या वडीलांचे ....... होते " या प्रश्नाचे उत्तर " शहाजी हे शिवाजी च्या वडीलांचे ’नाव’ होते " , हे कसे कळणार हो ???
किंवा आता हे बघा...
आमच्या ह्रुषीकेश ला परीक्षेत प्रश्न विचारला , " रोज सकळी .... लावुन अंघोळ करावी "
आमचा ह्रुषी इतका हुशार आहे ना.. त्याने नीट विचार केला आणि लिहीले , " रोज सकळी ’दरवाजा’ लावुन अंघोळ करावी"...
आता...’ दरवाजा लावुन ’ च्या ऎवजी ’ साबण लावुन’ अस उत्तर अपेक्षीत होतं त्याला ह्रुषी तरी काय करणार ???

एकंदरीत काय... तर...अशी ही आपली सर्वांची परीक्षा !!!

व्हॅलेनटाई’स डे !!!

आज असच सहज खुप पुर्वी लिहीलेले वाचत होतो आणि हे सापडले... माझं मलाच हसु आले... या बरोबरच बाकी सगळ्या गोष्टी पण एक-एक आठवल्या... शिल्पा इकडे आली आणि नंतर काय... धमालच धमाल.....
-------------------------------------------------------------------------------------------------

आज व्हॅलेनटाई’स डे ...बरीच वर्ष झाली...मी प्रत्येक वेळेस ठरवतो की आता पुरे झालं .. पुढच्या व्हॅलेनटाई’स डे ला मी एकाटाच देवदास सारखा नाही राहाणार...देवदास चे पण बरे होते हो...पारो च्या गम मध्ये त्याच्याकडे निदान चंद्रमुखी तरी होती...इथे तर सगळच उजेड आहे...

शाळेत असताना बरोबर सगळी पोरचं...मुलांची शाळा ना आमची...तेव्हा असलं काही घडणं शक्य पण नव्हतं..कोलेज सुरु झालं ..पण आम्ही मराठी माध्यमात शिकलेली पोरं...पोरगी म्हणलं की त-त-प-प... इंजिनेरींग सुरु होइ पर्यंत वेळ कधी गेली ते कळलच नाही...इंजिनेरींग मध्ये जरा कुठे मुलींकडे बघायला लागलो होतो...पण काय...जवळ जवळ सगळ्याच पोरी आधीच कोणीतरी लांबवल्या होत्या...!!! त्यामुळे आमचा व्हॅलेनटाई’स डे हा केवळ पिवळा गुलाब हातात घेऊन सकाळ ते संध्याकाळ तो कोणाला न देता फ़क्ता विचार करण्यातच जायचा... गाडी कधी रेड रोज कडे वळलीच नाही...मग पुढे काय...
नोकरी लागली पण छोकरी काही मिळाली नाही...!!!

गेले काही दिवस मात्र आयुश्यात एकदम गडबड उडाली आहे... कोणाच्या येण्याने इतका फ़रक पडतो असा मला कधी वाटला नव्हतं...

तीच्या बद्दल जर कोणी मला सांगायला सांगितले तर सांगताच येणार नाही मला...एकदम प्रशांत दामले अठवेल...’एका लग्नाची गोष्ट’ मधला..

"सर, तीचं वर्णन करताना शब्दांचे कसे आपसुख गाणे होते ..!!! "
ती परी....आस्मानीची....
ती परी....आस्मानीची....!!!

डोळे तीचे सळसळती माश्यांची जोडी...
ओठ तीचे रसरसत्या संत्र्याच्या फ़ोडी...
गालावर थरथरते साय दुधाची...
अंगावर चव झरते गोड मधाची...

ठरवलं...आज व्ही.डे. आहे...आज तीला सांगायचं... अगदी सगळं-सगळं सांगायचं...पण..पण काय पण काय....खाली डोका वर पाय...
तोंडातुन शब्दच बाहेर पडत नाहीत ना...मी एकदम नर्व्हस झालो...मनात बेचैनी वाढत होती...खोट-खोटं हसुन मी बेचैनी दाबत गेलो...

लंच साठी सगळे जमले...ती पण आली...माझ्या बाजुलाच बसली...मनात परत म्युझिक सुरु झाला...( ती परी....आस्मानीची....!!! )...
मी शांत-शांत होतो...ती एकदम अचानक, कोणाला ऐकु जाणार नाही अशा आवाजात म्हणाली, " मी या टेबल खाली तुझा हात पकडला तर कोणाला दिसेल का ? "...

मी तीच्याकडे बघतच राहीलो...माझी विकेट या गुगली मुळे कधी ऊडाली मला कळलेच नाही...तीच्या चेहर्यावर तेच सुंदर हास्य...तीचे ते वाक्य म्हणजे माझं व्हॅलेनटाई’स गिफ़्ट होतं...She made my day !!!

तीला गिफ़्ट काय द्याव याचा विचार तर केव्हा पासुन करत होतो...कहीतरी priceless असं तीला द्यायचं होतं...काय फ़क्त तेचं कळत नव्हतं...
आता विचार करत आहे की एक गिफ़्ट ribbon घेऊन येतो...स्वतःच्या भोवती अडकवतो...आणि तीच्या समोर जाऊन उभा राहातो...

आवडेल का तीला ???

Engagement Special !!!!

Engagement Day..... !!!
खुप दिवस वाट पाहात होतो आम्ही ..... खुप जास्त excitement... खुप सारे plans... खुप सारी shopping....
येणार-येणार म्हणता-म्हणता तो दिवस आला आणि गडबडीत कधी संपला कळले पण नाही... सगळी कडे आनंद, हसणे आणि समाधान अशा स्वरुपाचा तो दिवस होता..

दुसर्या दिवशी सकाळी माझ्या भाऊजींनी मला विचारले " कसे वाटले engagement होताना ?"
मी पट्कन म्हणालो, " अहो, किती गडबड झाली...काही कळलच नाही हो..."
भाऊजींन साठी तर ही half volley होती....
" बाबा रे, सगळ्याच मुलांच असच होतं... काहीच कळत नाही... आणि जेव्हा कळतं, तेव्हा खुप ऊशीर झालेला असतो... हे हे हे "....
भाऊजींनी लगेच sixer मारला होता....

आज-काल मला प्रत्येक जण एकच प्रश्न विचारतो, " Engagement झाल्यावर कसं वाटतं ? "

एक तर आमच्या madam US मध्ये आहेत.. मी इथे Singapore मध्ये आहे..
माझा ३ वर्षाचा भाचा हो.... तो पण काही कमी नाही .....
मला phone वर विचारतो, " मामा, करमतयं का ? " ( मी इथेच चाट पडलो... )
मी म्हणलो, " नाही रे.... "
तर मग हा म्हणतो, " हो...होतं असं... " मी गप्पच..... [ पलीकडे speaker phone चालु आहे...आणि सगळ्यांचा हसण्याचा आवाज मला ऎकायला येत आहे :) :) :) ]
अरे...... तुझं वय किती... तु बोलतो किती....

आमच्या madam तीकडे आहेत म्हणल्यावर सगळे जण लयं प्रश्न विचारतात
" काय मग.. तु पण तीकडे job शोधणार का?"
" काय.. तु पण आता तीकडेच पुढे शिकुन घे... "

लोकांना माणसाचे सुख बघवत नाही का हो ??? खर तर कीती सुंदर विचार आहेत मझ्या डोक्यात...
Dependant visa वर तीकडे जावे...
बायकोला अभ्यास / नोकरी असे सर्व तीचे व्याप करु द्यावेत...
मी पुर्ण घर सांभाळीन ...स्वयंपाक , धुणी / भांडी मी सगळं बघुन घेइन...
बायकोला car घेउ देत...
मी त्याच car मधुन तीला office ला सोडायला/आणायला जाइन... [ मधल्या वेळात त्याच car मधुन मस्त उंडारुन येइन.. :) ]
तीला काय हव-नको ते जातीने लक्ष देउन बघेन... किती मदत होइल तीला माझी... :) :) :)
हे सगळं सोडुन माझ्या मागे अभ्यास आणि job चा त्रास लावण्यात लोकाना काय आनंद मिळतो ????

आता खरं सांगु का ?
Engagement झाल्यावर खुप छान वाटतं...
या सगळ्या भावना शब्दात व्यक्त करणं कदाचीत मला कधीच जमणार नाही...पण....खुप जास्त छान वाटतं इतका मात्र नक्की....
आयुष्यात आपल्या बरोबर होऊ शकणार्या खुप सुंदर व सुखद गोष्टींपैकी ही एक महत्वाची हे मी नक्कीच म्हणु शकेन.... !!!!

अब क्या कहें !!!

कीस्सा त्या दिवसांतला आहे की आम्हा सर्व मित्रांना engineering नंतर पुण्यात नोकरी मिळाली व आम्ही सर्व जण पुण्यात भाड्याने घर घेऊन राहायला लागलो... नविन नोकरी, घरा पासून दुर, सगळे मित्र .. मग काय, काही विचारायलाच नको...मस्त मजा चालु होती... अगदी छान bachelor's life जगत होतो आम्ही सगळे...सहाजीकच प्रत्येक जण हा खुद की मर्जी का मालीक... त्यामुळे घरामध्ये हवं तस रहाणे, हव्या तेथे गोष्टी टाकणे, हवा तसा पसारा करणे यात काही नविन नव्हते... अचानक कोणाच्यातरी बावळट डोक्यात घर स्वछ ठेवण्याची कल्पना आली... "घर" हे "घर" वाटले पाहीजे असे आमच्या घार ( घारपुरे ) चे म्हणणे होते... अचानक घरात कपाटे आली...मग पडदे आले...झाडु व्यवस्थित मारल्या जायला लागला... आणि घार च्या डोक्यात एक प्रश्ण आला ...

" आपण इथे घर म्हणुन राहातो... सर्व गोष्टी घरच्या सारख्या करतो...तर मग आपल्या bathroom मध्ये प्रत्येकाचा वेगळा साबण कशाला ??? "

सगळे जण हैराण झालो...घार काही केल्या ऐकत नव्हता... अथक परीश्रम करुन सर्वांनी मिळुन त्याचे म्हणणे हाणुन पाडले..

शांत आवाजात घार म्हणाला " आता मला कळलं की आपल्या घराला घरपण का येत नाही " :) :) :)

-------------------------------------------------------------------------------------------------

दिवस तेव्हाचे होते जेव्हा mobile हा प्रकार बर्या पैकी नविन होता... incoming call साठी पण पैसे पडायचे...मी honeywell मध्ये होतो त्या वेळेस... अचानक आमच्या आई च्या डोक्यात कुठुन तरी आले की मला mobile पाहीजे... आई ला विचारले की, " अगं कशाला ? तु घरीच असतेस ... landline आहेच...उगाच सांभाळण्याची कटकट होइल..".... पण नाही....

मी आई ला mobile दिला...

त्या नंतर १-२ दिवसां नंतर , दुपारची वेळ होती...मी एका meeting मध्ये होतो... मला एक खुप महत्वाचे presentation द्यायचे होते... आमच्या BU चे head पण meeting मध्ये होते... मी presentation देण्या साठी उभा राहणार तेव्हद्यात माझा mobile vibrate झाला...

" Aai calling... " आणि लगेच call बंद झाला...

आई ने आत्त्ता का call केला ?... काय झालं ??....phone का बंद केला ???

मी पटकन "excuse me" म्हणुन बाहेर आलो आणि desk पर्यंत न जाता लगेच mobile वरुन आई ला call केला... आई ने phone ऊचलला...

" ये ये ये .... तुला काय वाटल ? तुला एकट्यालाच मित्रां बरोबर missed call-missed call खेळता येते ?? मी तुझा call उचलला... "

आता काय बोलणार ?? :) :) :)
-------------------------------------------------------------------------------------------------

माझ्या आई चे एक मामा आहेत... रमेश मामा... आई चे मामा असले तरीही आम्ही सगळे पण त्यांना प्रेमाने रमेश मामाच म्हणतो...

या गोष्टीला पण आता खुप वर्ष झाली... रमेश मामा एकदा hair dye विकत घ्यायला दुकानात शिरले...

रमेश मामा , " hair dye पाहीजे "

दुकानदार , " कोणत्या brand चा पाहीजे ? "

रमेश मामा , " Godrej चा द्या "

दुकानदाराने एक box समोर ठेवला..

रमेश मामा , " हा केव्हद्याला ? "

दुकनदार , " ७५ रुपये"

रमेश मामा , " बाप रे..... म्हणजे गड आला पण सिंव्ह गेला ना ... "

दुकानदार बुचकळ्यात पडला , " म्हणजे ??.... मी समजलो नाही साहेब .. "

रमेश मामा , " अहो.. केस तर काळे झाले...पण डोळे पांढरे झाले ना ... "

:) :) :)
-------------------------------------------------------------------------------------------------